จากปี 1988 จนถึงปัจจุบัน เริ่มต้นจากการกลับมาของดิสนีย์ ในช่วงกลางยุค 80 อุตสาหกรรมแอนิเมชั่นของอเมริกันตกอยู่ในช่วงของความตกต่ำมากพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นการพยายามเข็นและโปรโมตการ์ตูนหรืออนิเมชั่นไม่ว่าจะเป็นทั้งการโฆษณาของเล่น เพื่อหวังจะสร้างความบันเทิงจากการ์ตูนเหล่านี้ให้เด็กๆได้ชื่นชอบ หรือพยายามออกอากาศทั้งตอนเย็นและเวลาเช้าของวันเสาร์ที่เป็นวันหยุด ก็เหมือนจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดีมากเท่าไหร่ แม้ภาพยนตร์การ์ตูนบางเรื่องจะถูกผลักดันให้ออกฉายในโรงภาพยนตร์ แต่ก็ไม่สามารถทำให้ความนิยมกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แม้แต่บริษัทผลิตอนิเมชั่นยักษ์ใหญ่อย่างดิสนีย์ซึ่งได้ต่อสู้กับการเข้าซื้อกิจการจากบริษัทอื่นในช่วงยุค 80 ก็พยายามดิ้นสุดชีวิต และถึงขั้นเคยที่จะละทิ้งการผลิตภาพยนตร์การ์ตูนกันเลยด้วยซ้ำ
ดิสนีย์ยังได้ทำการ์ตูนอนิเมชั่นลงทางโทรทัศน์เป็นซีรี่ย์ออกไปด้วย ไม่ได้เน้นแต่กับการสร้างเป็นภาพยนตร์จอเงิน กับความสำเร็จของงานการสร้างเช่น “การผจญภัยครั้งใหม่ของหมีพูห์”, “การผจญภัยของหมีแห่งดิสนีย์” และ “การผจญภัยของ Duck” ที่จัดว่าเป็นการนำเสนออะไรๆที่มันดู “ใหม่” จาก ดิสนีย์ และยังทำให้มันกลายเครื่องหมายการค้าของเขาในภาพยนตร์ที่ออกฉายทางทีวีไปแล้ว และที่ผ่านมานั้น ดิสนีย์สามารถให้การ์ตูนอนิเมชั่น กลายเป็นงานการผลิตคุณภาพสูงสำหรับออกอากาศทีวีและเป็นวีดิโอควบคู่ไปได้ด้วย การแพร่ภาพการ์ตูนครั้งใหญ่ได้ดำเนินการจากในยุคกลางที่มีนักวิจารณ์บางคนระบุว่าการทำงานด้านอนิเมชั่นของดิสนีย์สำหรับทีวีที่มีความพัฒนาไปอย่างมากที่สุดและทำออกมาได้ดีที่สุด มีความงดงามในตัวเองอย่างมาก ซาวน์แทร็กของแต่ละภาพยนตร์การ์ตูนเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของความสำเร็จอีกด้วยเพราะดิสนีย์ ได้ใช้กลยุทธ์ในการสร้างด้านเพลงประกอบในภาพยนตร์ทั้งหลาย มาจากการทาบทามเหล่านักดนตรีที่ดังในระดับโลกมาช่วยเนรมิตเสียงให้ ทั้งเสียงดนตรีจาก…
